بی وفا دنیا ، به تو آلوده ایم

وَه چگونه اینچنین آسوده ایم ؟

مَأمَن از کف بداده رفته از خاطر دگر

تا به کی مَر ساکن این خانه ی فرسوده ایم ؟

درمیان این همه حیوان چو حیوان گشته ایم

اندر آن جمع ملائک ، آآآآه ، انسان بوده ایم

آآآآآه انسان بوده ایم...